Berlijn, a supporters story

Vrijdag 23 september begon het Berlijn-avontuur. Om 9.15 stonden Harald en Carsten bij ons voor de deur om ons op te pikken en de reis naar Berlijn te maken. 

Henk, Harald en Carsten zouden daar de BMW Berlin marathon gaan lopen, naar verluidt de snelste marathon van Europa en één van de 6 World Marathon Majors. Vooral Henk is erop gebrand al deze marathons een keer te lopen.

Nadat de auto compleet volgeladen was, kon de reis beginnen. Waar je volgens de navigatie in 5,5 uur in Berlijn kunt zijn, deden wij er ruim 7,5 uur over om bij de Expo te komen. Dit was uiteraard met tussenstops, maar niet alleen stops om te eten, drinken en toiletteren. De files waren ook niet mis. Duitsers zijn er blijkbaar goed in om een stuk weg van 10km af te zetten waar dan 2 mannetjes op 50 meter staan te werken...

Maar goed, eenmaal in Berlijn was de eerste stop de Expo waar de startnummers opgehaald konden worden. Zo'n Expo is niet alleen een feestje voor de lopers zelf. Ook als supporter kijk je je daar je ogen uit. Het is een grote warboel van mensen met allerlei nationaliteiten, verdwaalde kleerhangers en kledingstukken die op zoek zijn naar hun hangertje.

De Berlijn marathon werd gesponsord door Adidas. De kledinglijn die voor de marathon was ontworpen had een aantal leuke items. Allemaal nog verkrijgbaar in maar M of groter. Erg handig voor al die sprieterige marathonlopers. Toch heeft Henk nog een jasje gevonden dat hij vol trots draagt.

Na de Expo werden Henk en ik netjes door Harald bij ons hotel afgezet. Inchecken, koffers in de kamer gooien en Henk trok zijn hardloopschoenen aan om een stukje los te lopen door Berlijn. Nadat hij terug was, zijn we de buiten het hotel op zoek gegaan naar een plekje om te eten. Naast het hotel zaten allemaal leuke restaurants, waaronder een sushi restaurant. Laten we daar beide nou dol op zijn... De keuze was dus snel gemaakt.

Na het eten terug naar het hotel en lekker slapen.

De volgende wilde ik zelf een stukje door Berlijn lopen. Vlakbij het hotel was het Tiergarten park. Een redelijk groot park waar ik in mijn ogen wel een halve marathon kon lopen. Dus vol goede moed vertrok ik richting het park. Telefoon mee, voor een leuke foto voor Instagram. Maar stiekem ook voor het geval ik zou verdwalen, iets wat mij niet vreemd is, ik verdwaal nog met een TomTom (echt waar, sta je ineens in Joure in plaats van in Groningen).

Na 8km rondjes te hebben gelopen in park 1 vond ik het tijd voor een foto bij de Siegessäule. Die grote pilaar met die engel erop. Het park was namelijk rond deze bezienswaardigheid aangelegd. Bij deze rotonde waren ze al druk bezig hekken neer te zetten. De start van de marathon lag ongeveer een kilometer van de engel vandaan. Ik pak mijn telefoon en druk op de Home-knop. Wit flakkerend beeld... Nee he. Nog een keer proberen... Ontgrendelen wilde wel, maar het touchscreen leidde een compleet eigen leven. Dan maar geen foto. Misschien deed hij het straks wel weer. Nog een paar rondjes gelopen voordat ik me aan poging 2 ging wagen. Weer allemaal witte strepen in beeld. Jakkes.

Inmiddels had ik al zo'n 13km gelopen in een klein deel van het park. Terwijl ik bij verkeerslichten liep (het park werd door een hele grote autoweg in vieren gedeeld), sprongen de verkeerslichten op groen. Tijd om over te steken en een ander deel te verkennen. Dit was redelijk klein, maar bracht wat afwisseling. Tot 17km in dit stuk park gelopen en vervolgens weer terug. Bij km 20 nog een foto poging, maar weer geen beeld, dus terug naar het hotel.

In het hotel wist Henk te vertellen dat de telefoonwinkel vlakbij zat. Dus wat hebben wij in Berlijn gedaan? Juist, in een telefoon winkel gezeten. Deze zat gelukkig op Kurfürstendamm, dus terwijl er aan mijn telefoon werd gesleuteld konden wij lekker een beetje over de damm rondslenteren en een hapje eten. Het toetje voor mij: een megagrote sorbet met verschillende soorten ijs, vruchten en slagroom. Heerlijk. 

En toen weer terug naar de telefoonwinkel. De telefoon zou om half 7 klaar zijn (of niet indien er iets raars aan de hand was) en om 7 uur zouden we met Harald en Carsten pasta gaan eten. Beetje krap in tijd dus... Tot mijn grote verbazing was de reden van mijn kapotte telefoon waterschade. Ik had hardgelopen, toch niet gezwommen? Maar ja, zie daar maar eens tegenin te gaan. Dus zat er niets anders op dan een nieuwe telefoon te kopen. Ondertussen was het al 7 uur en waren de andere twee mannen niet te bereiken. Henk en ik zijn in volle vaart naar het restaurant gelopen waar Harald en Carsten gelukkig ook waren. Als echte marathonlopers heeft iedereen een bord heerlijke pasta bij de Italiaan naar binnen geschoven. Ik deed gewoon mee, je bent supporter of je bent het niet hè.

Zondag, de dag des oordeels voor Henk. Hij had hier zo naartoe getraind, het kon alleen maar goed gaan. Streeftijd: 2 uur 29. Henk stond in alle vroegte al op voor een echt marathon ontbijt in het hotel. De start was om 9.15, dus Henk vertrok nog voor 8 uur om ruim op tijd aan de start te verschijnen.

Rond die tijd kwam ik het bed eens uit, heb op mijn dooie gemak ontbeten en ben toen richting de Engel gegaan om de start te kijken. Iets na 9:15 kwamen de wedstrijdlopers om de engel heen zeilen. Nu moest ik goed opletten, want Henk kwam ook zo. Tot mijn verwondering kwam er al snel een enorme mensenmassa aanlopen. Henk heb ik op dit punt niet gezien. Wat bleek, een aantal snelle startvakken werd tegelijk losgelaten, geen 5 minuten wachttijd zoals in NYC of ons eigen Rotterdam.

Nou ja, jammer dan. Snel naar het volgende punt. De 23km. Dit was vrij makkelijk, eigenlijk alleen maar rechtdoor vanaf het hotel. Hierbij sneed ik het 36km punt, waar ik later zou gaan staan. 

Ruim op tijd kwam ik bij de 23km aan. Via de app kon ik volgen wanneer Henk ongeveer langs zou komen, dus de telefoon kon op tijd op de camera worden gezet. En ja hoor, na Ruim 1 uur en 10 minuten kwam Henk voorbij. Mooi aangehaakt bij een groepje, hij zag er fris uit en hij liep lekker op schema.

Terug naar het 36km punt om daar ook een paar foto's te kunnen maken. Terwijl ik daar nog maar net stond te kijken kwam Kipsang al langs met Bekele in zijn kielzog. Kipsang wilde vandaag het wereldrecord aanvallen, iets wat hem helaas niet is gelukt. Bekele is hem later nog voorbij gelopen. Overigens heeft hij het wereldrecord ook niet verbroken. 

Na ongeveer 20 minuten zag ik, dacht ik, lopers waarmee Henk in een groep had gelopen. Maar geen Henk te bekennen. Nog maar even wachten en nog meer mensen waarvan ik dacht dat Henk met ze in een groep had gelopen. Het duurde wel lang. De app maar even checken. Waar Henk eerst nog een geschatte eindtijd had van 2:28, werd het nu 2:29. Nou ja, nog steeds op schema. Maar 2:29 werd 2:30 en dat werd weer 2:31. En daar kwam Henk eindelijk langs. Ik zag al aan hem dat hij er helemaal doorheen zat. Dus ik schreeuwen en aanmoedigen. En die lieverd hoort het ook nog en zwaait even. Ik kan je  één ding wel vertellen, als hij nog goed had gelopen had hij mij nooit gehoord of gezien.

Nadat Henk voorbij was geracet (want laten we eerlijk zijn, 'langzaam' loopt hij nog steeds 16-17km/u), was het tijd om naar de finish te lopen.

Dat was nog niet zo makkelijk, alles was afgezet en ook de Duitse vrijwilligers waren niet erg behulpzaam met het wijzen van de weg. Toen ik dan eindelijk Henk had gevonden, Harald was ook al gefinisht en aangesloten, zijn we gaan genieten van de heerlijke sfeer en het heerlijke weer bij de finish.

Henk was niet zo blij, hij finishte in 2:33, iets waar menig mens een moord voor zou doen. Maar ja, als het 5 minuten langzamer is dan je doel, is het toch een teleurstelling.

 

Ik als supporter heb genoten. Het werd steeds warmer en de zon scheen heerlijk. Bij de finish was genoeg plek om te eten, drinken en te zitten. Het is prachtig om naar al die blije koppies te kijken die het even geflikt hebben om die 42,195km te lopen. De één komt bijna fluitend de finish over en de ander kan nauwelijks meer lopen. Maar stuk voor stuk zijn ze blij met hun prestatie. Henk uiteindelijk ook. 

 

De rest van de dag hebben we niet zoveel meer gedaan. Ik heb nog een klein stukje gelopen en daarna zijn we naar een steakhouse gegaan. Henk wilde een groot stuk vlees. En dat heeft hij ook besteld.

Maandag was het alweer tijd om naar huis te gaan. Gelukkig duurde de terugweg minder lang dan de heenweg.

We hebben een geweldig weekend gehad.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0