Marathon van Amsterdam

Eind juli/begin augustus , echt heel erg last minute, heb ik me ingeschreven voor de marathon van Amsterdam. Hooguit 10 weken om echt gericht te gaan trainen. Lange afstanden waren me niet meer heel vreemd, maar dit was wel heel ver. Die 10 weken had ik echt wel nodig. Prestaties op snelheid in de ijskast, het enige wat nog telde waren afstanden.

Zaterdag gingen Henk, mijn steun en toeverlaat, en ik alvast richting Amsterdam. Om een beetje te acclimatiseren en het startnummer op te halen. Ik vond die expo’s altijd al imposant wanneer we er voor Henk stonden, maar wanneer je er voor jezelf staat is het helemaal indrukwekkend. Bij de expo hadden we afgesproken met Peter en Suzanne. Peter liep de marathon ook en Suzanne zou de 8km met haar werk lopen. 

Nadat iedereen was voorzien van startnummer, nog even snel langs alle kraampjes, officieel Amsterdam shirtje kopen, Peter nog wat gelletjes en door naar hun huis dat 15min met de bus van het stadion af lag. Ideaal. Henk en ik bleven daar ook slapen, konden Peter en ik tegelijk naar de start.

Nadat we onze spullen hadden gedropt, zijn we gezellig met z’n vieren uit eten geweest. Een superleuk restaurant onder een flat. Iets wat je niet verwacht. Het eten (pasta natuurlijk) was heerlijk en volgens de mannen de biertjes ook.

Door al deze afleiding was ik verrassend genoeg nog helemaal zo zenuwachtig als ik had verwacht.

Terug bij Peter en Suus nog even wat drinken en op tijd naar bed, want om 07:00 moest er ontbeten worden (Zo vroeg?! Ja Peter, zo vroeg).

Na een nachtje supergoed geslapen te hebben, nog steeds geen extreme zenuwen, ging de wekker om 07:00 voor het ontbijt. Vier slaperige, suffe koppies. 

Het plan was om de bus van half 9 te pakken naar het stadion. Dat werd kwart voor 9… Tijd zat, dachten Peter en ik. Niet dus, de bus kwam niet tot aan het stadion. Hadden we natuurlijk zelf ook kunnen bedenken. De warming-up was wel gelijk gedaan, het was meer dan een kwartier stevig doorwandelen naar het stadion. Hier werd ik wel echt zenuwachtig van.

Eenmaal bij het stadion heeft Henk mijn spullen ingeleverd en aangenomen, zodat ik nog even een Dixie in kon springen en wat overbodige ballast kwijt kon. Fijn, zo’n vriendje.

Kusje, fotootje en sprinten naar het startvak. Waar Peter en ik precies op tijd in stonden en bijna gelijk door konden lopen. Tijd om ons druk te maken hadden we niet. Ook weer een voordeel.

De marathon van Amsterdam was nu echt begonnen. De eerste paar kilometers gingen door het Vondelpark en van daaruit gingen we dwars door Amsterdam. Op ongeveer 5km stonden de ouders van Peter aan te moedigen, op 6km hoorde ik Henk schreeuwen,  aanmoedigen en meerennen, op 6,5km stonden Rob, Harald en Carsten te kijken en supporten en op 7km stonden mijn vriendinnetjes Bianca en Samantha hun longen uit hun lijf te schreeuwen. Hoe mooi kun je een eerste marathon beginnen?!

Helemaal vol energie van al die support vervolgde ik mijn weg richting de Amstel. Ik had gehoord dat daar niet zoveel publiek stond, maar dat viel me reuze mee. Volgens mij stond heel Oudekerk aan de Amstel langs de weg. Superleuk. Daarnaast was het daar best smal, dus mensen genoeg om je heen. Even was ik wat gefrustreerd, omdat ik door al die mensen mijn tempo niet vast kon houden. Maar ach, die frustratie kost energie en die kon ik wel ergens anders voor gebruiken. Het is mijn eerste marathon, ik lag dik op schema van een sub 4 uur, dus ik ben lekker met de meute meegerend en heb genoten van de omgeving.

Toen we Amsterdam in kwamen wist ik dat op moest letten, Bianca en Samantha zouden na 3 of 4 kilometer weer langs de kant staan. En die kilometers gingen zo snel. Figuurlijk dan he. Af en toe vergat ik bijna dat het alweer tijd voor een gelletje was (om de 6km eentje). En ja hoor, daar waren ze weer. Vol enthousiasme stonden ze weer aan te moedigen. Er werd zelfs nog een stukje meegerend en ‘gekletst’ voor zover mogelijk. Superleuk.

Nog niet eens zover daarna stond Henk alweer langs de kant. Deze keer met fiets, zodat hij mij de rest van de route vanaf de zijlijn kon supporten. En dat had ik die laatste 10km wel even nodig. Tijdens de 35km training was ik bij 32km misselijk en dat was ik nu ook weer. Gelukkig wist ik van de training dat ik gewoon door moest lopen, die misselijkheid ging wel weer over. Dat was ook zo, na zo’n 35km had ik het gevecht met die man met die hamer gewonnen. Hoppa, nog maar 7km.

 

En daar waren de ouders van Peter ook nog weer, dat geeft echt een boost wanneer mensen je aan staan te moedigen. 2km later Bianca en Samantha ook weer. Dit wist ik niet, dus dit was helemaal leuk. Extra energie voor die laatste 5km. Het laatste gelletje was op, nu was het einde echt in zicht. Mijn hoofd had nog dikke lol, mijn benen wat minder, maar ik kon nog steeds genieten van al die mensen langs de weg. Concentreren op wat ze riepen werd wat lastiger, maar ach, ze gaven wel energie. Ergens hier is mijn horloge een eigen leven gaan leiden, die sprong ineens op pauze, gelukkig kwam ik daar wel vrij snel achter. Horloge weer aan en gewoon doorgaan.

Daar was dan eindelijk het hek van het Vondelpark. Dit vond ik het moeilijkst van allemaal. Hier wist ik echt dat ik nog maar een klein stukje hoefde voor ik bij de finish zou zijn. Dan kan 2km zo lang duren. Om me heen een aantal mensen die liepen, strekten of hun maag aan het legen waren en ik dacht alleen maar ‘ik ga niet wandelen, ik voel me nog goed en ik ga niet wandelen’. Gelukkig stond Suus daar nog voor wat laatste support.

Ik weet niet hoe, maar ik heb ergens nog wat energie vandaan getoverd voor een verrassend snelle laatste kilometer, onder de 500m boog door, door het stadion, op naar de finish. Dat laatste stuk compleet blind en doof voor publiek en daardoor mijn moeder en zusje langs de kant gemist. Maar ik wist dat ze waren en dat was al genoeg. Hetzelfde gold voor mijn schoonouders in het stadion, niet gezien, maar ik wist dat ze er speciaal voor mij waren.

Wat was ik trots op mezelf toen ik over die finish kwam. Dit had ik een jaar geleden niet voor mogelijk gehouden. En nu heb ik het geflikt. Met een tijd van 3:53:43 dik tevreden en helemaal happy.

Waar ik na de finish grote behoefte aan had was drinken. Daar moesten we nog wel een eindje voor lopen, pas buiten het stadion stonden de kramen met drinken en bananen. En echt, als je 42.195m hard hebt gelopen en je moet met je kurkdroge mond nog 400m naar drinken lopen, dan kan 400m een enorme afstand zijn. En ik had echt bij elke drinkpost 1 of 2 bekertjes drinken gepakt.

Ik ben wel gelijk doorgelopen, ik wist dat ik niet stil moest gaan staan. Dan zouden mijn spieren volledig op slot slaan en kwam ik dat stadion nooit meer uit.

Eenmaal buiten het stadion en met de kleren opgehaald was het zien van mijn lieve vriendje en familie zo fijn. Henk, mijn moeder en zusje (vader moest helaas werken), schoonouders, Simon, Suus en later ook Peter. Wat een happening. Alles vanaf mijn heupen naar beneden deed zeer (en nog steeds), maar je zit zo vol adrenaline dat het allemaal niet uitmaakt.

De avond heb ik met mijn ouders en zusje doorgebracht. Lekker uit eten en toen naar huis. En ondertussen alvast bedenken welke marathon ik volgend voorjaar ga doen, want één ding is zeker. Dit ga ik vaker doen. Ik ga met Simon en Henk mee waar het kan, niet meer om te juichen, maar om zelf te lopen. Dit was zo ontzettend gaaf.

Commentaar schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    René van der Sanden (maandag, 17 oktober 2016 19:13)

    Wat een topprestatie! Goed gedaan en erg leuk om te lezen! Op naar marathon #2

  • #2

    Sonja Diane (donderdag, 20 oktober 2016 19:15)

    Well done! Leuk dat je de smaak meteen zo te pakken hebt, ben benieuwd wat je hierna gaat lopen.