Oliebollenloop

Eigenlijk was ik vandaag nog helemaal niet klaar voor een wedstrijdje. Tenminste dat dacht ik…

 

Na de operatie aan mijn enkel eind november had ik niet bepaald de beste voorbereiding gehad. Tot aan half december had ik niet eens gelopen en in 2 weken heb ik met alle mogelijke moeite de afstand alweer opgebouwd tot 8km. En vandaag zou ik 10km gaan lopen. Ondanks de waardeloze voorbereiding had ik er wel vertrouwen in. 10km is voor mij toch geen wereldafstand.

Ook had ik oprecht zin in deze loop. Ik had mijn vriendinnetje Bianca meegesleept. Sinds een aantal maanden is zij ook een fanatiek hardloper to be. Om een doel te hebben, schrijft ze zich graag in voor loopjes en ik ga net zo graag met haar mee, gewoon omdat ik het supertof vind wat ze doet. En natuurlijk ook supergezellig. Bianca zou voor de 4mijl gaan. Ook haar voorbereiding was niet wat ze had gehoopt, ook zij had afgelopen maand het ziekenhuis een paar keer van binnen mogen bekijken.

Vol goede moed vertrokken we samen naar Gorredijk. We waren mooi op tijd en dat was maar goed ook. Bewonderenswaardig hoe groot deze loop is in zo’n kleine plaats. 

Nou ja, ze hebben Rinsma Fashion natuurlijk ook. Even een zijsprong. Deze winkel is ook echt het bezoeken waard. Ze hebben er daadwerkelijk ALLES aan kleding voor mannen en vrouwen. Ik kan me er makkelijk een halve dag vermaken. Nadeel is dat ik er als een soort arme student vandaan kom. Maar de kledingkast is weer goed gevuld en up to date.

Terug naar de Oliebollenloop. Na het ophalen en opspelden van het startnummer zijn we samen een stukje warm gaan lopen. Ik zou 20 minuten eerder starten dan Bianca, dus het werd tijd voor mij om me naar de start te begeven. Ik voelde totaal geen druk, een PR zou het toch niet worden, iets waar ik toen ik mij opgaf wel voor ging. Ik had al geroepen dat ik blij zou zijn met alles onder het uur. Wat mij weer een paar verbaasde blikken opleverde, misschien ook niet zo raar met een PR van 45:50.

Ik ging braaf in het vak van eindtijd ongeveer een uur staan en na een paar minuten klonk het startschot voor de wedstrijdlopers. Een paar minuten later was het tijd voor mij om te starten.

Het was die dag zeker niet warm en ook een beetje mistig. De wind hadden we het eerste stuk recht tegen, zo’n viezen, snijdende, waterkoude wind.

De eerste paar kilometers ging beter dan gehoopt en ik wist dat ik toch mooi onder dat uur ging finishen. We gingen een klein stukje off-road en draaiden daarna alweer terug in de richting van Gorredijk.

En daar hadden we wind mee, wat een verademing. Ik vond een ritme en na een tijdje sloten er twee mannen bij mij aan. Met z’n drieën hebben we denk ik bijna 3km opgelopen. Door hen bereikte ik tempo’s waarvan ik niet had gedacht dat ze vandaag mogelijk zouden zijn. Na een tijdje brak het me toch op en ben ik langzamer gaan lopen. Terwijl de finish naderde en we alweer in het dorp liepen, nam ik een bocht en hoorde ik: ‘Heeey, Rowan! Wat leuk!’ De moeder van Simon stond zoon en man aan te moedigen aan de kant. Het is zo leuk als er onverwacht iemand je aan staat te moedigen.

Met hernieuwde energie rende ik naar de finish en  stopte mijn geliefde Garmin. Eindtijd: 52:17. Ik ben dik tevreden. Dit doen oliebollen aan de finish dus…

Daarna heb ik Bianca opgewacht. Die een paar minuten later ook over de finish kwam lopen. Samen hebben we een paar oliebollen gegeten en vervolgens zijn we naar huis gegaan om knallend het oude jaar uit te rennen.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0