Halve van Haren

Afgelopen jaar was de Halve van Haren mijn eerste officiële halve marathon. Deze loop heeft daardoor eigenlijk een speciaal plekje in mijn hart.

Een jaar na mijn debuut reed ik dan ook vol goed moed naar Haren. Het zonnetje scheen, het was een mooie dag, kon niet beter.

Eenmaal in Haren was het even zoeken naar een parkeerplaats, maar mede door de vele  vrijwilligers was die best snel gevonden. Het startnummer moest in een sporthal op worden gehaald. Dit jaar was het voor mijn gevoel drukker dan vorig jaar. Ook nu waren er weer bekenden. Mensen van de altijd gezellige loopgroep gRunn. 

Ik had misschien iets meer op moeten schieten dan kletsen, het inlopen schoot er een beetje bij in, maar ik had toch niet de illusie dat er een PR in zou zitten vandaag.

 

Nadat het startschot had geklonken ging ik voortvarend van  start. Al snel kon ik aan haken bij twee mannen die een fijn tempo hadden en mij ook fijn uit de wind konden houden. Het eerste stuk hadden we wind tegen, het is dan nooit verkeerd een paar gespierde kerels voor je te hebben. De eerste paar kilometers gaan door het dorp en daarna loop je in de mooie bosrijke omgeving tussen Haren en Onnen.

Helaas hadden mijn windvangers al bij de eerste drinkpost zo'n dorst dat ze even stil gingen staan. Naar mijn idee funest, dus ik ben op eigen houtje doorgegaan.

Ondertussen hadden Simon en JW mij al lang en breed ingehaald onder het geschreeuw van een succeswens. See you @ de finish.

 

Na een kilometer of 10 kreeg ik het zwaar. Tot aan dat punt hadden we, voor mijn gevoel, alleen maar wind tegen gehad en dat begon zijn tol te eisen. Ik was stiekem ook veel te hard gestart, maar dat toegeven is alsof je jezelf van een berg af gooit. Omdat ik had besloten dat het geen dood of de gladiolen race zou worden, heb ik mijn tempo laten zakken en ben ik op mijn dooie gemakje doorgelopen. En dat is geen straf bij deze halve marathon. J`e loopt namelijk door een prachtig stukje natuur en bos. Om je heen kijken mag in dit geval best. Het is echt genieten. De vogeltjes floten en de mannen hijgden, de vrouwen puften en sommige hardlopers stampten ook behoorlijk.

 

Na het fijne stuk bos draaiden we het dorp weer in. Vanaf daar is het nog een kilometer of 4 tot de finish. Leuk, zou je denken, maar één of andere grapjas heeft bedacht dat in de laatste kilometer de spoorbrug nog wel verwerkt kon worden. En die is stijl... Als je het weet kun je je erop voorbereiden, anders is het nog een flinke domper aan het eind van je race. Het fijne is wel dat je je zo ongeveer van de brug af kunt laten rollen de finish over.

Daar hoorde ik Henk, Simon en JW al schreeuwen, dus met mijn meest relaxte gezicht (born to be an actrice) kwam ik de finish over.

Ondanks mijn te voortvarende start heb ik ook dit jaar weer heerlijk gelopen. Het is een fijne loop, goed geregeld en niet te groot. Al was het dit jaar behoorlijk groter in deelnemersaantal dan vorig jaar.

 

Wat ik dan wel jammer vind bij deze is dat je geen aandenken krijgt. Dat vind ik toch altijd wel erg leuk. Het hoeft niet groot, maar wel iets.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0