Rokjesdagloop '17

2 april was de Rokjesdagloop in Amsterdam. Het was ook met recht rokjesdag zoals Martin Bril het bedoelde, stralende zon, goede temperatuur en overal dames in hardloopkleding (melkflessenalert) met al dan niet een rokjes over de tight.

Het oorspronkelijke idee was om met een vriendinnengroep te lopen, helaas raakte één geblesseerd en had een ander iets te enthousiast ja geroepen zonder goed in de agenda te kijken. Daarom gingen Bianca en ik met z’n tweeën de eer van de groep verdedigen in Amsterdam. We werden nog wel door 1 van de dames aangemoedigd.

 

Met de trein trokken we die kant op. Dat was echt heel goed te doen, de start lag ongeveer 3 minuten lopen van station Science Park.

Om 13:30 begon de gezamenlijke warming up, maar Bianca en ik kozen ervoor ons eigen ding te  gaan doen op een parkeerplaats vlakbij. Maar, het moet gezegd worden, de gezamenlijke warming up zag er erg leuk uit.

Om iets voor 14:00 trokken hordes dames richting de start. Het voorste vak was voor de 5km loopster, het achterste vak voor de 10km loopsters. Er zat een paar minuten tussen de starttijden. 

 

In het startvak vroeg ik Bianca welke pace ze wilde lopen. Ze had mijn aanbod om haar haas te zijn aangenomen en na even nadenken antwoordde ze met ‘Mwoah, ik denk dat tussen de 5:40 en 5:50 vandaag wel een goed tempo is’. En toen kwamen de alom bekende hardloopexcuses. Ik ben niet helemaal fit, het ging deze week ook niet zo en ik hoef vandaag niet zo nodig een PR te lopen.  Ja, ja…

Maar ja, je bent haas en stronteigenwijze, vervelende vriendin, of je bent het niet. Let wel, ik ken Bianca al uit de wieg, dus ik weer wel hoe ze een beetje in elkaar zit. Ik weet ook dat ze heel graag een keer een 5km onder de 28 minuten wil lopen. Dit wilde ze 2 weken geleden al doen, maar die wedstrijd viel letterlijk in het water.

 

Dus na even twijfelen trok ik mijn eigen plan. Ik zei tegen Bianca dat ze niet op haar horloge mocht kijken naar de pace, maar mij gewoon achterna moest lopen. Verstand op 0 en gaan was de strekking. Bianca stelde braaf haar horloge zo in dat de pace niet te zien was en ging ervan uit dat ik rond de 5:45 zou lopen. Ik grapte nog even dat ik dus stiekem ook harder kon gaan lopen. Dat leverde me zo ongeveer een dodelijke blik op, believe me, daar is ze heer en meester in.

Iets voor 14:00 klonk het startschot voor de 5km. We stonden redelijk vooraan, dus we hoefden niet heel erg te slalommen voor we een plekje hadden waar we de ruimte hadden om ons (nou ja, mijn) voorgenomen tempo te gaan lopen. Zo liepen we lekker de eerste kilometer op 5:30. Bianca liep er nog goed bij, dus ik durfde dit nog wel een kilometer te doen.

In de tweede kilometer ging het zelfs zo goed dat we een stukje op 5:15 liepen en Bianca riep dat het echt heel lekker ging. Hartstikke fijn, maar laten we maar wel iets langzamer gaan lopen.

Toen ik dat zei, vroeg Bianca of we soms 5:40 liepen. Uhm ja, zoiets ja, 5:40 min een beetje zou je het kunnen noemen. Ook de tweede kilometer ging voorspoedig. 

We liepen ook prachtig langs het water en sloegen een park in waar we kilometer drie en vier wat doorheen kruisten. nog steeds liepen we mooi rond de 5:30-5:35. In de vierde kilometer sprong mijn GPS en daarmee ook het tempo wat heen en weer, vermoedelijk door alle lusjes die we in het park namen. De GPS stak soms wat kort door de bocht.

Achter mij hoorde ik Bianca puffen ‘Ik ga kapot’. Waarop ik riep dat ze het supergoed deed (wat ook echt zo was) en dat ze nog maar 1,5km van de finish verwijderd was. Toen mijn horloge voor 4km piepte, riep ik dat we al 80% van het parcours hadden gehad (dit werkt voor mezelf ook altijd heel goed). En samen gingen we de laatste kilometer van het parcours in.

Op 4,5km riep ik dat we al 90% hadden gehad en dat ze het echt heel goed deed, ze had alleen zelf nog niet door hoe goed.

De laatste lus naar de finish riep ik ‘Sprintje!’, waarop het antwoord was: ‘Ga jij maar’.

Nee, nee nee, we gaan samen. Dus vroeg ik haar even naar de klok te kijken achter de finishboog. Echt, dat gezicht had ik moeten filmen, PRICELESS.

 

Ze zag dat ze nog onder die 28 minuten kon eindigen en met een enorme kracht zette ze een sprint in waarbij ze mij nog even voorbij liep. Het was één streep naar finish, ze gaf alles om maar onder die 28 minuten uit te komen.

Uiteindelijk finishten we in een supermooie 27:36. En gelukkig was ze niet eens kwaad. Ik daarentegen heb een aantal momenten gehad dat ik me best een beetje schuldig voelde, maar dat gezicht vlak voor de finish was het allemaal waard. Als ze dan ook nog een jubel app stuurt dat ze 32e is geworden van de 481, weet je waarvoor je het deed.

Sommige mensen zullen me nu misschien een enorm sekreet vinden. Maar voor je denkt: ja, inderdaad! Lees even verder. 

Waarom ik dit heb gedaan? Zoals ik al zei, ik ken Bianca al vanuit de wieg. We gaan al meer dan 27 jaar met elkaar om. Ik weet dus wel een beetje hoe ze in elkaar steekt. 

Ik weet ook dat ze met dit soort dingen nog wel eens lekker in haar comfortzone blijft hangen en vooral niet te hoog van de toren wil blazen. 

Maar wat ik vooral weet is dat ze veel meer kan dan dat ze zelf wil, of misschien ook wel durft, toe te geven. Ze loopt nog niet zo heel lang hard en dan is dat ook lastig inschatten.

 

Gisteren voelde ik dat er veel meer in zat dan dat ze zelf aangaf, daarom heb ik haar uit haar comfortzone getrokken. Omdat ik alle vertrouwen in haar had. Wanneer ze na een kilometer met de tong op haar tenen had gelopen, had ik mijn plan bijgesteld. Gelukkig was dat niet nodig en ik ben heel blij dat het goed heeft uitgepakt. 

Ik ben ontzettend trots op deze kanjer. 

 

P.S. ik ben sowieso heel blij dat ze me niet de hersens heeft ingeslagen, want we gaan over een aantal weken samen 3 weken op vakantie naar Canada, dat was dan toch vrij vervelend geworden ;).

Commentaar schrijven

Commentaren: 0